Cynthia Bolingo - 'Enorm blij dat ik opnieuw op de piste sta'

scroll

Anderhalf jaar geleden won Cynthia Bolingo verrassend de zilveren medaille op de 400 meter op het EK indoor in Glasgow. Maar het was meteen ook het begin van een lange lijdensweg met aanslepend blessureleed en een pandemie die de hele internationale sportwereld op zijn kop zette.

Opgeven staat echter niet in het woordenboek van Cynthia. Enkele weken geleden maakte ze haar langverwachte rentree en werd ze knap tweede op de 200 meter op het BK Atletiek in Brussel.

Dag Cynthia, we starten het interview met een clichévraag : Hoe voelt het om opnieuw op de piste te staan?
Jullie vraag is zeker niet cliché. Integendeel, gezien de situatie, is het een interessante vraag. Heel eerlijk, ik ben enorm blij dat ik opnieuw op de piste sta. Ik had al meer dan een jaar niet gelopen zonder al te veel pijn, en voor mij is dit een eerste overwinning.

In augustus vond het Belgisch kampioenschap plaats, publiek was echter nog niet toegelaten. Dat moet een vreemd gevoel geweest zijn, niet?
Ja, inderdaad. De sfeer ontbrak echt. Het was triest en mistroostig en dat is echt heel jammer voor een nationaal kampioenschap.

Je beperkt je voorlopig tot de 100 en 200 meter sprint, terwijl je normaal op je sterkst bent op de 400 meter. Wat is daar de reden voor? 
Ja, gezien deze bijzondere situatie zonder internationale kampioenschappen, wilde ik me liever richten op disciplines waar de druk wat minder groot zou zijn. Wanneer ik het woord "druk" gebruik, dan verwijs ik naar een persoonlijke druk die ik mezelf dit jaar niet wilde opleggen. De 400 m is voor mij een complexe discipline, die me heel veel energie en concentratie kost. Met de 100 en 200 m heb ik de indruk dat ik meer plezier maak.

Je hebt ruim anderhalf jaar gesukkeld met blessures. Waren er nooit momenten waarop de moed je in de schoenen zakte? 
Ja, dat was een heel moeilijke periode, en ik denk oprecht dat ze haar sporen nagelaten heeft. Op dit moment kan ik zelfs niet garanderen dat ik volledig hersteld ben, mentaal dan. Ik zit nog altijd met die vrees, die angst dat het me niet zal lukken om mijn niveau van vroeger weer te halen. Enkel het Universum weet wat de toekomst voor mij in petto heeft.

En net toen er licht aan het einde van de tunnel leek te komen, brak COVID uit. In mei sloeg het noodlot helemaal toe, toen je vader aan het virus kwam te overleden. Was atletiek op dat moment bijzaak? Of was het net een ideale uitlaatklep om je hoofd leeg te maken?
De atletiek is naar de achtergrond verschoven tijdens de hele rouwperiode. Daarna had ik geen keuze en moest ik mijn dagelijkse activiteiten, en dus ook de atletiek, weer opnemen. Daarnaast moest ik ook mijn examens afleggen. Ik denk dat ik nog nooit zo mentaal en fysiek moe geweest ben als in die periode. Nu ik er vanop een afstand op terugkijk, heb ik geen spijt van de manier waarop ik omgegaan ben met deze trieste, complexe en aparte fase. Uiteraard was dit enkel mogelijk dankzij de steun van mijn vrienden, die als familie voor mij zijn, mijn coach en uiteraard nog andere mensen die me van ver of dichtbij gesteund hebben.

Een gevolg van COVID is dat de Olympische Spelen met een jaar werden uitgesteld. In jouw geval misschien een klein gelukje bij een ongeluk? Geloof je in een kwalificatie?
Geluk? Ik weet het niet. Dingen gebeuren nooit toevallig. Ik ben er echt van overtuigd dat alles gebeurt met een precies doel. Wat volgend jaar betreft, ik zal er zeker voor trainen en ik hoop van harte dat ik me zal kunnen kwalificeren. Dat is mijn voornaamste doelstelling!

Wat zijn je doelen voor de komende maanden? 
Mijn lichaam gezond houden, mentaal tot rust komen, genieten van het leven en mijn naasten.

Veel succes! 

powered by webEdition CMS